| تبليغات | X |
|
چلچلی
|
||
دختران دشت!
دختران انتظار!
دختران امید تنگ
در دشت بیکران
و آرزوهای بیکران
در خلق های تنگ!
(احمد شاملو)
ـــ دیروز سالمرگ زنده یاد احمد شاملو بود و من با حسن رفته بودیم امامزاده طاهر .
...و من عاشق در آستانه ام .
ـــ دیروز برای اولین بار یک عروسک خریدم .
حس کودکی لذت بخش بود ٫ یاد شیطنت هایم افتادم ٫ اما همه ی کودکی من بدون عروسک بود .
چرا مرا یاد کودکی هایم انداخت ؟
نمی دانم !
ـــ باید استاد و فرود آمد...
... آنجا تو را کسی به به انتظار نیست.
و اما امروز روز مادر است...
روز اوست و من نمی دانم چه باید بکنم .
۲۳ سال در کنارش بودم و حتی یک بار هم مرا نیازرد ٫ بعضی وقتها که غیر قابل تحمل می شوم و کسی مرا نمی پذیرد ٫ او با من حرف می زند آنقدر که فکر می کنم این همه انرژی از سن و سال او بعید است .
.....
عزیز...
مرا به خاطر ناتوانیم در سپاسگزاری می بخشی ؟ مرا به خاطر خدا ببخش .
روزت مبارک ٫ میبوسمت ٫ روزی هزار بار می بوسمت ولی امروز فقط یک بار....
......................................................
و اما تو ٫
بی صبرانه منتظر امشبم ٫
در فراسوهای هر آنچه که به ذهنمان می رسد با من وعده ی دیداری بده.
... عشق چیزی است که بیش از هر چیزی داشتنش را دوست داریم و بیش از هر چیزی دادنش را دوست داریم .و هیچ کس در نمی یابد که عشق، همان چیزی است که همواره داده می شود و پذیرفته نمی شود.
تصویر و متن از جبران خلیل جبران
ـــ کمی وبلاگم را تغییر دادم، البته این روزها مشغول تغییر دادن خیلی چیزها هستم.
ــ تغییر دادن سخت است و از آن سخت تر رویارویی با پدیده های جدیدی است که از این راه متولد می شوند که نه با آنها نزدیکی داری و نه حتی آنها را می شناسی، به هر حال چاره ای جز مواجهه با واقعیت نیست هر چند که تلخ است آن هم خیلی تلخ.
ــ باید مدتی در دسترس نبود .
ــ تو کجایی؟
در گستره ی بی مرز این جهان
تو کجایی؟
ــ من در دور دست ترین جای جهان ایستاده ام :
کنار تو .
۰۰۰
ــ تو کجایی؟
در گستره ی ناپاک این جهان
تو کجایی؟
ــ من در پاک ترین مقام جهان ایستاده ام :
بر سبزه شور این رود بزرگ که می سراید
برای تو...
(احمد شاملو)
امروز کلاس شرح مثنوی دکتر نمازی بودم ٫ برام خیلی جالب بود ایشون در شرح یکی از بیتهای مثنوی فرمودند که: مورچه ها وقتی به یک دانه می رسند خود را با آن مشغول میکنند ٫مورچه فکر می کند آن دانه تمام دنیای اوست چون چشم ندارد که انبار دانه ها را ببیند ٫ احساس می کنم من نیز یکی از همان مورچه هایم .
نکته ی آخر اینکه این روزها نمیدونم چی درست و چی غلط ٫ در هر حال امیدوارم به خودم بیام!
بادی که تعادلت را به هم بزند و بارونی که ترت بکند ٫ چقدر احساس نو بودن میکنم و دروغ نمیگویم در این لحظه هزاران تصمیم مهم گرفتم ! و فقط خدا میداند وقتی باران بند بیاید چند تا از آنها اجرا میشود !
یاد شعری افتادم که در بچه گی در هوای بارونی زیاد میشنیدم وحتما برای همه تکراری است
بارون میاد جر جر ٫ پشت خونه ی هاجر ٫
هاجر عروسی کرده ! دمب خروسی کرده !
بارون لااقل یه امشب تا صبح ببار ٫
به یاد عاشقای این دیار ٫ بهر لیلی چو مجنون ببار ٫
هی باروووووووون
امشب نمیدونم چرا ولی یکی از لذت بخش ترین شبهای زندگی من است . شاید برای خیلی ها اینگونه بوده ومثل من بعد از این همه گرما ٫ خنکی دلپذیری رو تجربه کردن ٫ بارون فقط چند لحظه بارید و این همه شور و شوق به وجود آورد . خوش به حال بارون ٫ واقعا خوش به حالش .....
...بارون باشیم تا لطافت وتازه گی را قطره قطره به دیگران هدیه کنیم ٫ سخت نیست فقط باید به اندازه وبی توقع بباریم ٫ زیاد نباریم که جوانه های زمینی را خراب کنیم وبه فکر همه باشیم٫ حتی آنها که نمی بینیم.
من می دویدم با گیسوان آشفته و اضطرابی دوست داشتنی اما وقتی سوزش سردی رو صورتم حس کردم تازه به جدیت این دنبال بازی کودکانه پی بردم حال غریبی داشتم واکنون نیز باز هم من ندانستم که نگاه دیگری به عروسک در دستم جدی است٫ او هم مثل همبازی کودکیم اسباب بازی هایم را جدی گرفت نه مرا
غم انگیز نیست این قانون زندگی است که تا سوزشی را رو صورتت حس نکنی تابعش نمی شوی ٫ از خودم میپرسم من دوست داشته می شوم یا میزان علاقه ام به دیگری؟ اشک پهنای صورتم را می گیرد ..... جوابی ندارم .
تنهایی آنقدر غیر قابل تحمل می شود که پنجره ی اتاق رو باز میکنم ساعت ۱.۱۵ نیمه شب٫تا شاید یه نفرو که تو کوچه بی هدف پرسه میزنه بیبینم وباهاش حرف بزنم اما از بخت بد من کسی نیست ٫ سردم شده ٫ پنجره رو می بندم و بازم پشت میز می نشینم و با خودم حرف میزنم .... با خودم حرفی جز خودم ندارم که بزنم٫ خسته ام ٫ حس میکنم اشکهایم روی گونه هایم می غلتد .... آه خنک شدم ... با دستهایم لمسشان میکنم ٫ اشکهایم مرا از تنهایی درآوردند ٫ این ها هم یکی از همبازیهای دوران کودکیم هستند اما هر وقت تنها بودم آمدند ٫بدون اینکه میزان علاقه ام بهشون خیلی مهم باشد....
این روزها دغدغه ی دیگری هم دارم ٫ اینکه دوست داشتم در زندگی قبل از این که آدمها را همنوع خودم بدانم از جهت گوشت و خون داشتن همنوع خودم بدانم از جهت عشق و احساس داشتن٫ اما اگر بگویم مایوسم از این تلقی خودم٫ بیهوده نیست.غمگین میشوم وقتی می بینم که بشر امروز از این مفاهیم نیز ابزاری استفاده می کند . انگار در روابط انسانی آن ارتباطی خوب و شایسته تلقی می شود که بتواند ابزاری باشد در جهت اینکه ما را متواضع تر ٫ مردمی تر ٫ اخلاقی تر ٫ خیر خواه تر و.... نشان دهد. آنچه مهم شده است قابلیت آدمها در مواجه ی با ماست .
میدانم راه نجاتی از این و ضع نیست من هم ناخواسته باید بپذیرم که همین است که هست ! گله و شکایت دردی را دوا نمیکند واز طرفی من حق ندارم که دیگران را وادار کنم مثل من بیاندیشند ...
تنهاباید گفت :
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر کز دیو و دد ملولم و انسانم آرزوست
گفتند یافت می نشود گشته ایم ما گفت آن چه یافت می نشود آنم آرزوست
|